شهید رضا کوه کمری
 
مقام معظم رهبري:سپاه پاسداران، ركن ركين و پايه‏ى محكم دفاع از انقلاب در كشور است.سپاه داراى شأن معنوى و انقلابى است؛ وليد و فرزند انقلاب است؛ تربيت‏شده‏ى دامان انقلاب است و به گردن انقلاب هم حق دارد.بسيج و سپاه پاسداران همچون دو بازوى جمهورى اسلامى باقى و نيرومند خواهند ماند.

چشم بیمار

 

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم
چشم بیمــــار تــــو را دیــدم و بیمار شدم
فارغ از خود شدم و کوس اناالحق بزدم
همچــــو منصــور خــــــریدار سرِ دار شدم
غم دلدار فکنده است به جانم، شررى
کـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم
درِ میخانه گشایید به رویم، شب و روز
که من از مسجد و از مدرسه، بیزار شدم
جــــامــه زهد و ریا کَندم و بر تن کردم
خــــرقــــه پیــــر خـــراباتى و هشیار شدم
واعـــظ شهــر کــه از پند خود آزارم داد
از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددکار شدم
بگـــذاریــــد کــــه از بتکــده یادى بکنم
مـــن کـــه با دستِ بت میکده، بیدار شدم

   


عطر یار

مـــــا نــــدانیم که دلبستــــه اوییم، همه
مست و سرگشته آن روى نکــــوییم، همه
فـــــارغ از هر دو جهانیم و ندانیم کـــه ما
در پــــى غمــــــــزه او بادیـــه پوییــم، همه
ســــاکنان در میخـــــانه عشقیم، مـــدام
از ازل، مست از آن طــــرفه سبوییم، همه
هر چه بوییم ز گلزار گلستـــان وى است
عطـــر یـــــار است که بوییده و بوییم، همه
جــــز رخ یـــــار، جمالــــى و جمیلى نبود
در غم اوست که در گفت و مگوییم، همه
خود ندانیم که سرگشته و حیران همگى
پــــى آنیم کــــه خـود روى به روییم، همه                                                                                   غمزه دوست

جــــــــز سر کوى تــــــو اى دوست، نـــــــدارم جایى
در سرم نیست، بجز خاک درت سودایى
بـــــــر در میکـــــــــده و بتکــــــــــده و مسجد و دیر
سجــــده آرم که تو شاید، نظرى بنمایى
مشکلى حــــــل نشد از مـــــدرسه و صحبت شیخ
غمـــــزه اى تا گره از مشکل ما بگشایى
این همـــــه مــــــــا و منـــــى، صـوفى درویش نمود
جلــــــــوه اى تا من و ما را ز دلــم بزدایى
نیستم، نیست، که هستى همه در نیستى است
هیچم و هیچ کـــــه در هیچ نظــر فرمایى
پـــــى هـــــر کس شـــدم، از اهل دل و حال و طرب
نشنیدم طــــــــرب از شــــاهد بزم آرایى
عـــــــاکف درگـــــــــــه آن پرده نشینم، شب و روز
تا به یک غمزه او، قطـــــره شود دریایى
 فارغ از عالم

فقـــــــــر فخر است اگر فارغ از عالم باشد
آنکه از خویش گذر کرد، چه‏اش غم باشد؟
طالــــــــع بخت در آن روز بـر آید که شبش
یـــــــــار تا صبح ورا مونس و همــدم باشد
طــــربِ ساغرِ درویش نفهمــــد، صوفــــــى
بــــاده از دست بتـــى گیر که محرم باشد
طوطــــــى باغ محبّت نرود کلبـــــــــه جغد
بــــــــــازِ فردوس کجا کلب معلّـــــم باشد؟
یا رهـــــا ســـــاز که سرگشته عالم باشد
   
فتوای من


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دیوان امام


تاريخ : شنبه ٩ بهمن ۱۳۸٩ | ٥:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : حامد | نظرات ()
تمامی حقوق مطالب برای شهید رضا کوه کمری محفوظ می باشد